Dag 8

Joem-ath-tholatha 24 ebril 2007
Dinsdag 24 april 2007

Sabah al-gier/ Eselem oewaleekoem/ Maas al-gier,
Goedemorgen/ Goedemiddag/ Goedenavond,

Vandaag was het alweer de achtste dag die we in Marokko mochten doorbrengen. Het was een drukke en lange dag maar ook een zeer indrukwekkende dag. We zijn op bezoek geweest bij drie basisscholen en een SOS Kinderdorp.

Rond negen uur zijn we vertrokken naar de eerste basisschool. Deze school was een plattelandsschool en stond in de buurt van Al Hoceima. We werden hier echt met open armen ontvangen. Twee groepen kinderen stonden in een rij voor de school op ons te wachten. Met een warm applaus en het volkslied werden we welkom geheten. Deze school werd in 1955 opgericht en er zitten nu 364 leerlingen waaronder 230 meisjes op deze school. Op de school zijn 13 leerkrachten werkzaam, dus je kunt wel bedenken dat de klassen erg groot zijn. Er wordt op deze school in ploegendiensten gewerkt. Zo is er `s ochtends een groep kinderen die naar school gaan en `s middags een groep kinderen, de leerkrachten werken dan ook halve dagen. In één van de lokalen is een soort mediatheek gemaakt. Dit lokaal is gebouwd en verzorgd door oud-leerlingen van de school, zo hebben hun eigen kinderen meer mogelijkheid om zich te ontwikkelen. Deze mediatheek was gebouwd zonder enkele ondersteuning van de overheid of van sponsors. In de mediatheek staat een grote boekenkast en een aantal computers, hierop werken de kinderen ook zelf. Wij (Inge en Geanne) hebben een kijkje genomen in groep 3, in deze klas zaten 41 kinderen! Wij schrokken nogal van het gedrag van de kinderen, ze waren erg stil en ze kwamen op ons over als verdrietige kinderen. We hopen natuurlijk dat we dit verkeerd hebben gezien. Na het overhandigen van het cadeau aan de school zijn we weer met zijn allen in de bus gekropen en op weg gegaan naar de volgende school.

De tweede school bevond zich ook op het platteland. Via een hobbelig, smal en modderig weggetje kwamen we aan bij de school, hier werden we ontvangen door de directeur. Deze school is vanaf 1992 onafhankelijk en er zitten nu 367 leerlingen waaronder 174 meisjes op deze school. De school bestaat uit 10 losse lokalen waarvan er 6 lokalen altijd in gebruik zijn. De school had voorheen een restaurant voor de kinderen maar deze is zwaar aangetast door de aardbeving in 2004. Dit gebouw is dan nu ook niet meer toegankelijk voor de kinderen. Alle lokalen zijn voorzien van elektriciteit en d.m.v. een waterput is er water aanwezig op de school. De lokalen zien er aan de buitenkant redelijk vrolijk uit door de muurschilderingen. Het schoolplein bestaat uit zand en grind en er zijn geen speelmaterialen voor de kinderen. Alleen de Marokkaanse vlag siert het schoolplein. Wij hebben even gekeken bij de jongste groep, de kinderen waren 4 en 5 jaar. Ze zaten heerlijk aan hun tafeltje te kleuren. Deze kinderen hebben het zeer getroffen met hun enthousiaste en super lieve juf. We kregen gelijk twee zoenen bij binnenkomst en ze vertelde ons veel over haar klas. In de klas hingen regels en afspraken en veel posters en versieringen. Voor één van de kleine kindjes werd ons bezoek een beetje te veel. Het meisje barstte in tranen uit maar ze werd al snel getroost door haar juf. Na nog een kort gesprekje met de directeur zijn we weer vertrokken.

Na een heerlijke lunch bestaande uit een picknick bij het vliegveld van Al Hoceima (waar slechts één keer per week een vliegtuig land en opstijgt) reden we richting de derde basisschool in Imzouren. De school stond midden in de stad en het schoolplein zag er mooi uit door de muurschilderingen en het groen. De school bestaat nu uit twee directies, dit komt namelijk doordat een school, van iets verder op, getroffen is door de aardbeving en deze opnieuw opgebouwd moet worden. De scholen hebben zich dus samengevoegd op één locatie. Groep 5 werd ons toegewezen om even te gaan kijken. Deze klas bestaat uit 34 leerlingen. De kinderen praten hier alleen Arabisch. Wij vroegen de juf of zij verder wilde gaan met haar les, dit was prima en wij mochten uitkiezen welke les dit dan zal zijn. We kozen ervoor om te gaan lezen. De kinderen lazen met elkaar een stukje over Unicef in het Arabisch. Erg leuk om te zien hoe enthousiast kinderen toch kunnen zijn. Opvallend was dat op het bord twee verschillende jaartellingen geschreven waren, namelijk de jaartelling zoals wij die kennen in Nederland en de Islamitische jaartelling. Na een gesprekje met de mensen van de twee verschillende directies stapten wij, inmiddels redelijk vermoeid, de bus weer in. Op weg naar het SOS Kinderdorp in Imzouren.

Er zijn vier SOS Kinderdorpen in Marokko, namelijk één in Marrakech, in Casablanca, in Jdida en één in Imzouren. Het vijfde SOS Kinderdorp in Marokko wordt waarschijnlijk volgend jaar gebouwd. In deze dorpen worden niet alleen weeskinderen opgevangen maar ook kinderen die niet meer welkom zijn bij hun eigen ouders. Deze kinderen hebben vaak een bepaald probleem, denk bijvoorbeeld aan een gedragsprobleem, waardoor de ouders afstand van het kind nemen. De kinderen komen met z`n tienen bij een moeder terecht en ze wonen in dit dorp in een eigen huis. De kinderen blijven hier tot ze zelfstandig genoeg zijn om voor zichzelf te kunnen zorgen. Het dorp krijgt geen regeringsgeld, het wordt allemaal betaald door SOS. Van dit geld moeten alle kinderen gevoed worden, een onderdak hebben, scholing krijgen en de leerkrachten moeten hiervan betaald worden.
Wij hadden een beeld gevormd van een soort oud weeshuis met zeer slechte voorzieningen maar we hebben juist het tegenovergestelde gezien. Het gebouw ziet er geweldig uit, alles is netjes verzorgd en de kinderen hebben alle luxe om gebruik te kunnen maken van computers, speelgoed en boeken. Denk nu niet dat deze kinderen een makkelijk en prettig leven hebben. Ze zijn namelijk wel afgewezen door hun eigen familie en iets erger dan dat kunnen wij ons niet voorstellen. De school die naast het dorp gebouwd is verzorgd natuurlijk het onderwijs voor de kinderen uit het dorp zelf maar ook voor kinderen die niet in het dorp wonen. Tegen betaling mogen kinderen uit de omgeving ook naar deze school komen. De school bestond uit een aantal normale lokalen, een computerlokaal, een handvaardigheidlokaal en een taalexpressie lokaal. De mensen van het SOS Kinderdorp vinden het belangrijk dat de kinderen zelfstandig leren werken aan projecten, aan hun zelfvertrouwen werken en dat ze leren omgaan met andere kinderen. De kinderen die niet in het SOS Kinderdorp wonen werden met gele taxibusjes naar huis gebracht. Het was een mooi gezicht die overvolle taxibusjes met de blije gezichtjes van die kinderen.

Wat een wereld van verschil, een normale Marokkaanse basisschool en een Marokkaanse SOS Kinderdorp basisschool. De kinderen in het kinderdorp hebben meer voorzieningen en mogelijkheden maar ze hebben ook meer zorgen en problemen.

Na deze zeer leerzame dag, gaan we straks wederom heerlijk genieten van de Marokkaanse keuken. Na onze welverdiende nachtrust zullen we dan morgen een dag van ontspanning hebben maar daar lees je morgen meer over.

Me eselemeh
Tot ziens

Groetjes,
Inge en Geanne