Dag 11, De terugreis

27 april 2007

Vanmorgen ging de wekker wel heel erg vroeg. Om drie uur moest iedereen met koffer en al klaar staan om te vertrekken naar het vliegveld van Nador. Slechts enkelen bleken nog te pitten rond die tijd, waaronder… de chauffeur. Overigens was het niet vreemd dat hij zich versliep, want gisteren was het rijden op de waanzinnig slechte wegen in de bergen bijzonder zwaar. In de haast vergat hij zijn identiteitskaart mee te nemen, wat hij ontdekte nadat we al een tijdje in de bus zaten en bij een controlepost van de politie aankwamen. Zouden we met zijn allen terug moeten naar het hotel en misschien het vliegtuig missen? Gelukkig niet. Hij en Mohamed losten het op met een andere kaart en zijn identiteitskaart wordt nagestuurd door het hotel.
In de bus zaten de meeste mensen te knikkebollen na slechts enkele uren slaap. Maar na een tijdje kwam de zon op en was het de moeite waard wakker te worden en van het prachtige uitzicht te genieten. We reden langs de zee! Een beetje weemoedig namen we afscheid van dit landschap, toen het vliegveld in zicht kwam. Ter plaatse hebben we nog een foto gemaakt van de hele groep bij onze vertrouwde groen-blauw-gele bus. En daarna moesten we afscheid nemen van Ada Ruis. Zij blijft nog een hele week in Marokko! (wij zijn jaloers).
Het door de douane gaan was een avontuur op zich. Er werd eindeloos in paspoorten gekeken en in papieren gerommeld voor je naar het vliegtuig mocht gaan. En werden zelfs mensen gefouilleerd. En Henny Morshuis had het zwaar met zijn prachtige Marokkaanse traditionele dolk die door het CFI van El Hoceima aan Domstad was aangeboden. Het pronkstuk zit namelijk achter een glasplaat en kon daardoor niet mee in de gewone bagage. Maar in de handbagage was het een verdacht pakketje. Omdat Henny er nogal als een terrorist uit blijkt te kunnen zien werd hij grondig gefouilleerd en werd de dolk met glas en al door de douane overgedragen aan het cabinepersoneel. Overigens vraag ik me af of er bij nader inzien wel een echte dolk in zit, maar dat moeten we op Domstad maar eens goed bekijken. De dolk zal daar vast en zeker op een mooie plaats komen te hangen om de symbolische verbintenis met El Hoceima te benadrukken.
De vlucht bracht ons in enkele uren naar een bijzonder héét Nederland. Het is toch wel een omgekeerde wereld! We konden uit het raampje de deltawerken zien liggen, Rotterdam was prachtig met de haven, en zelfs de vijver van het Binnenhof was goed in beeld. Maar het mooiste vond iedereen toch de familieleden en kennissen die ons stonden op te wachten bij Schiphol.
We kijken terug op een fantastische reis in Marokko, waarbij we veel moeilijkheden hebben moeten overwinnen (slecht weer, diarree, wortels, onzekerheid over het programma, geen wc in de bus, mist en modder, slechte wegen, hotemetoten, weinig internet…) maar waarbij we vooral heel veel geweldige dingen hebben mogen meemaken met een groep vol zeer betrokken mensen!

Rest mij iedereen wel thuis te wensen. Ik mis jullie nu al. Rust lekker uit en we zien elkaar in ieder geval de 23e mei. Ik ben benieuwd naar jullie presentaties met betrekking tot de leervragen en projecten, én natuurlijk naar alle foto’s. Bij deze zet ik nog mijn resterende foto’s op internet. Gewoon lekker thuis op mijn computer, die géén Arabisch toetsenbord heeft, en die ik dus ook niet per ongeluk volledig kan deleten.

Bedankt allemaal. Ik zal deze reis niet snel vergeten!

Hartelijke groeten, mede namens Ada en Antje,
José